ببار اي بارون ببار با دلم به هواي زلف يار
به سرخي لباي سرخ يار
به ياد عاشقاي اين ديار
به داد عاشقاي بي مزار اي بارون
دادو بيداد از اين روز گار
ماهو دادن به شبهاي تار اين بارون
ببار اين ابر بهار با دلم به هواي زلف يار
داد و بيداد از اين روز گار
ماهو دان به شبهاي تار اي بارون
ببار اي بارو ن ببار
با دلم گريه کن خون ببار به سرخي لباي سرخ يار
به يار عاشقاي اين ديار
به داد عاشقاي بي مزار اي بارون

                         محمد علی معلم

تو  که  نازنــده  بـالا  دلـربایـــی     تو که بی سرمه چشمون سرمه سایی
تو که مشکین دو گیسو در غفایی     به مو گویــی که سرگـردون چرایـی

                                                                   باباطاهر

دلم دردی که دارد با که گوید          گنه خود کرده تاوان از که جوید
دریغا نیست همدردی موافق          که بر بخت بدم خوش خوش ببوید

                                                                   عطار

سیه بختم که بختم واژگون بی       سیه روزم که روزم  تیره گون بی
شدم محنت کش کوی   محبت        زدست دل که یا رب غرق خون بی

باباطاهر

ز عشقت  سوختم ای  جان  کجایی      بماندم  بی سر و سـامـان کـجایـی
نه جانی و نه غیر از جان چه چیزی     نه در جان نه برون از جان کجایی

      عطار

لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من
                       زلف تو درهم شکست توبه و پیمان من

بی تو دل و جان من سیر شد از جان و دل
                      جان و دل من تویی ای دل و ای جان من

چون گهر اشک من راه نظر چست بست
                     چون نگرد در رخت دیده‌ی گریان من

هر در عشقت که دل داشت نهان از جهان
                     بر رخ زردم فشاند اشک درافشان من

شد دل بیچاره خون، چاره‌ی دل هم تو ساز

                    زانکه تو دانی که چیست بر دل بریان من

گر تو نگیریم دست کار من از دست شد
                   زانکه ندارد کران، وادی هجران من

هم نظری کن ز لطف تا دل درمانده را
                  بو که به پایان رسد راه بیابان من

هست دل عاشقت منتظر یک نظر
                 تا که برآید ز تو حاجت دو جهان من

تو دل عطار را سوخته‌ی خویش‌دار
                 زانکه دل سنگ سوخت از دل سوزان من 

                      عطار